Rodzina w komplecie?

Byliśmy rodziną spotykającą się po latach. Babcia, ciotka, ojciec, matka, dziadek, wujowie... Do tego dawno niewidziany kuzyn, kilka ciotek i znienawidzona kuzynka. Było ciemno, paskudnie. Siedzieliśmy przy starym, brudnym stole w małym pokoiku i wszyscy się kłócili. Potem było jeszcze jakieś wydarzenie, którego nie pamiętam,po którym zbliżyliśmy się do siebie. Pamiętam jak stałam z ciotką, babcią i dziećmi na parkingu i uspokajałam jakiegoś mężczyznę. Był ubrany jak włóczęga, ale ciekawie. Robocze spodnie khaki z szarymi pasami na udach, czarna koszulka, szara zapinana bluza z kapturem naciągniętym na głowę, biała czapka z daszkiem i granatowa kurtka. Sportowe czarne buty, czarne krótkie włosy i jasne oczy. Miał duży zielony plecak i czarnego pickupa. Musiałam go przekonać żeby został bo jest dla nas ważny i potrzebny.Zgodził się a ja poczułam ulgę. Miałam też dziwne uczucie jakbym była jednocześnie sobą i nim. Jakbym próbowała przekonać również siebie. Uśmiechnął się, puścił oczko i poszliśmy trzymając się za ręce i gadając z sobą i babcią. Przeszliśmy przez wielkie drzwi i zeszliśmy pochyłą posadzką do podziemnego białego tunelu. Przy wielkim białym stole nakrytym białym obrusem zasiadła cała rodzina ubrana na biało. Stół uginał się od dobrych smakołyków każdego rodzaju. Wszyscy śmiali się i rozmawiali ze sobą. Tylko ja i mężczyzna byliśmy ubrani tak jak przed wejściem do tunelu i tylko my zauważyliśmy rozdarcie w powietrzu za którego wzywało nas poczucie wolności, przestrzeni i białe cudowne światło.