Pan w windzie

Stałam w holu wieżowca, w którym mieszkałam i czekałam na windę, aby wjechać na swoje piętro. Drzwi windy otworzyły się i wewnętrzne krawędzie były pooklejane taśmami, jakby były zepsute.Cofnęłam się, ale w środku był starszy pan, który powiedział, żebym się nie bała.Weszłam do windy i ten pan miał coś na kształt pilota.Coś mi na nim pokazał i wytłumaczył, wcisnął guziki i ruszyliśmy szybko w górę na ostatnie piętro, choć ja mieszkałam niżej. Gdy wjechaliśmy ten pan powiedział, żebym się nie martwiła, bo zaraz zjedziemy na właściwy poziom. Zjechaliśmy w dół na sam parter, ale była to przyjemna jazda i to,co zobaczyłam też było miłe i piękne. Znalazłam się w kolorowym ,pięknym ogródku przed wspaniałym hotelem z wielkimi szklanymi drzwiami. Bardzo mi się tam podobało.Wsiedliśmy z tym panem do takiej kolejki dla dzieci i ruszyliśmy. Z naprzeciwka jechał bardzo szybko w naszą stronę samochód i w ostatniej chwili ten pan skręcił wagonik kolejki i uchronił nas przed zderzeniem. Powiedział, że czuwa. Wjechaliśmy na jakiś placyk. Wysiadłam , był tam stolik i krzesełka, żwirowe podłoże, świeciło słońce, było bardzo kolorowo i czułam się bardzo dobrze. Przy stoliku siedziały znajome mi kobiety, ale nie pamiętam kto. Może to była moja zmarła mama i matka chrzestna. coś do mnie mówiły, ale nie wiem co. Było mi miło i czułam się bezpiecznie, cieszyłam się z ich spotkania.