Rytuał wiosny

Sen zaczął się od tego, że razem z moim chłopakiem Jackiem byłam na uczelni. On musiał się zwolnić z jednych zajęć, żeby pojechać na rozmowę kwalifikacyjną w sprawie pracy. Ja też chciałam, ale z jakiegoś powodu nie mogłam pojechać. Potem z koleżanką Moniką, poszłyśmy do sali, gdzie stał komputer i klawiatura fortepianu. Monika pokazywała mi kobietę, która potrafiła genialnie grać na fortepianie, niesamowicie szybko, a przy tym śpiewała.
Potem przeniosłam się w zupełnie inne, nieznane mi miejsce. Byłam w sklepie, chciałam coś kupić na kolację. Zobaczyłam, że po sklepie kręci się mnóstwo groźnie wyglądających mężczyzn. Jakaś dziewczyna o blond włosach wyszła ze sklepu z płaczem i wiedziałam, że to wina tych mężczyzn. Bałam się ich. Zapłaciłam za zakupy, a ci mężczyźni cały czas śledzili mnie wzrokiem, jakby mówili: "Jesteś tu obca". Gdy wyszłam, podeszła do mnie para - chłopak i dziewczyna i powiedzieli, że chcą, abym zagrała w ich przedstawieniu. Miało się skończyć bardzo późno w nocy. Wiedziałam, że to nie spodoba się mojemu chłopakowi, jeśli tak późno wrócę, ale oni byli bardzo stanowczy i musiałam się zgodzić wziąć udział w ich przedstawieniu. Okazało się, że mam zagrać główną postać, Wiosnę, która ustępuje miejsca Latu. Kazali mi wejść w środek kręgu, którzy stanowili mieszkańcy tego miejsca, obcy dla mnie ludzie. Jakiś głos, koryfeusz, zaczął mówić, że oto dziewczyna, która nikogo nie kocha, wiosna, a wy mężczyźni możecie się w niej zakochiwać. Ostatnie, przed obudzeniem, były słowa stojącej przede mną dziewczyny, która cieszyła się z tego, że nie musi grać tej roli.